Juleførebuingar

Ja, då var juletida over oss for fullt. Adventsløparane har vore framme lenge allereie, julemusikken har runga i stova og adventsstaken lyst opp i vindauget. Julegåvene er handla inn, dei fleste også levert, og nokre julekort er sende. Julebaksten i år er begrensa til to slag. Denne veka prøvde eg meg på potetkakeaking saman med storesøster. For å vera første gong, utan erfarne bakstekoner/menn å spørre om råd undervegs må eg sei meg førnøgd. Svigers likte resultatet, så då er det godt nok! Det hasr også blitt tid til pepperkakebaking med Silje. Vi hadde ikkje så mange former så vi kasta oss utpå den kreative forminga med kniv på frihand. Desse kreative julekakene vart også dei artigaste, til og med kanskje dei beste?

I tillegg til dei vanlege hjertekakene vart det pepperkakeelefant, kone og mann, telemarkski og ein gris, evt maurslukar.

I dag har vi vore i skogen og henta juletre til svigers og Valnesfjordgjengen. Julegrauten vi fekk servert etterpå var nydeleg og EG fekk mandelen!!! Men som tante mellom to søte små var det vanskeleg å heise flagget og stikke av med premien sjølv, framfor nasene på dei to yngste av alle dei håpefulle rundt bordet. Eg prøvde å lure den inn i handa til ei av jentene, men ho skjøna ikkje heilt kva som hende. Til slutt tok ho den forskrekka opp og fekk selvfølgelig spørsmål om kor den kom i frå. Heller å svare at ho fann den i grauten svara ho at den kom frå tante si hand. Avslørt...

Meir Nord-Norge

Førre månad var eg i Finnmark. Du har kanskje lese om Kokelv lengre nede på bloggen? Men ikkje heile Finnmark er like aude som det. Hammerfest til dømes.

Hammerfest er ein av verdas nordlegaste byar med 6800 innbyggjarar, 8500 i kommunen. Byen har ei utruleg spennande, men óg tragisk historie, mellom anna då byen vart totalt ruinert mot slutten av 2. verdskrig. Resten av historien er verdt eit lite studie. Byen kom på UNESCOs verdsarvliste i 2005 med nordligste målepunkt i Struves meridianbue, som eitt av fire norske punkt, alle i Finnmark.

Byen er omgitt av vindskjermar. Her er forblåst, men flott, ikkje minst det blå vinterlyset!

For ein vestlending var dette fisketorget i sentrum av Hammerfest lite imponerande.

På skiltet: Fiskemat. Viltbutikk "Langt mot Nord"....

Og her er utvalget. Selgarane sat inne i bua og prata høglydt, slik vanleg er på desse traktene.

Elles kunne byen tilby kjøpesenter og bibliotek, kaféar og stengte gater der vegarbeid pågjekk. Ikkje ulikt dei fleste andre byane i vårt langstrakte land!

Å Vestland, Vestland...

No har eg vore to helger på rad heime på Frekhaug. Den første av desse var i anledning besten i Øystese sin begravelse. Utruleg godt å vere i lag med familien i sånne stunder. Saknet er stort, men når ein har fått leve i 98 år oppleves ikkje døden som meiningslaus. Besten var ein fantastisk mann, ein kvardagsmann som levde for dei små tinga og for menneska rundt seg. Eit forbilde for alle oss som er igjen.  Så fantastisk mange gode minner å sjå tilbake på med takksemd!

Turen heim denne helga var bestilt for lenge sidan. Då denne jula blir den første utan mor og far måtte eg heim og smake litt på adventstida der. Då forrige helg vart litt hektisk og spesiell var det godt å komme heim utan store planar, berre vere der, la dagane komma og gå og fylla dei med det ein føler for til ei kvar tid. Det vart tid til å gå turar og la den vakre, kvite vestlandsvinteren bite i kinna, besøke familie og gode vener, samt dele ut årets julegåver, sove lenge og spele julesongar på piano. 

Litt tøft var det å komme tilbake til det mørke Nord Norge, for berre å pakke om og reise vidare på jobb. Men sånn er livet og enno er det nokre dagar igjen til juleferien. Det er godt å ha noko å sjå tilbake på, men óg å sjå fram til! 

Kokelv

Har nokon høyrt om denne plassen? Ikkje hadde eg det før planlegginga av Finnmarksturnéen. No har eg vore der, men dei som ikkje har spesielle ærend hit, kjem nok aldri til Kokelv. På ei side er jo det litt synd, men samstundes greit nok. Det var ikkje mykje å ta seg til her, men det som er så fint med sånne plassar er at folket har god tid, dei pratar med kvarandre og dei møter opp når det skjer noko i bygda.

Kvifor ikkje slå av ein prat med dama i kassa på service mat? Eller sei til bussjåføren kor du skal, så kjærer han deg like godt til døra?

Kyrkja i Kokelv var som resten av Kokelv og fleire andre område i Finnmark brend og jamna med jorda under krigen. Men på 60 talet kom det ein gjeng med tyske ungdommar opp hit og bygde opp ei ny kyrkje i Kokelv. Ei vakker kyrkje med ein spesiell historie.  

I Kokelv sentrum, med andre ord utanfor butikken, der eg venta på bussen. Litt bagasje må ein ha med seg.

U-hjelp til Nord-Noreg

Er godt i gang med jobben som utviklingskonsulent. Det har slått meg at eg arbeider med u-hjelp. Det kunne eg forsåvidt ha sett for meg litt tilbake i tid, men tanken om Nord-Noreg som u-landet og u-hjelparbeidet volleyball har aldri streifa meg. Men slik vart det, og no er eg midt i tenesta.

Førre veke var eg i Troms, nærare bestemt Husøya. Du har kanskje fått med deg ein bit av tv-programmet "Da damene dro" som handla om nettopp denne plassen? Sjølv såg eg ikkje dette, men etter dagane eg fekk tilbrige der har eg ikkje vanskeleg for å tru at tv-serien var intet mindre enn god underhaldning. Den stemninga og humoren der var eit sirkus i seg sjølv, til og med på lærarrommet og på volleyballtrimmen.  

Under opphaldet vart eg innlosjert i det første huset som vart bygd på Husøya. Det var eit nydeleg hus, nyleg oppussa og no eigd av bygdelaget. Men det vart snakka høgt om at det spøka i huset! Sjølv merka eg ingen ting til det(men ja, eg sov med Bibelen under puta)...

 Bilde av eit gammalt bilde av det gamle huset.

Det gamle, men nyoppussa huset. Utruleg fint!

Eine stova i huset. Sjølv om det meste var renovert var den gamle stilen tatt vare på.

No er eg i Vest-Finnmark. her er det også mange små stader i grisgrendte strøk som er verd ein tekst. Det kjem heilt sikkert meir med tida, om volleyball, om historie, menneske og natur.

Kosemorgen

Aurora teiknar til mamma og pappa som er på helgetur.

Tante kosar seg med kaffi.

Dei to andre har ikkje fått auge endog.

Det er nysnø ute. Trur vi må finne fram akebrett etterkvart som resten av huset vaknar til liv.

Det kriblar i beina. No må skia også snart fram!

Ha ein fin dag! 



Rett fokus

Har arva eit bilde av mine kjære besteforeldre. Det minner meg stadig om kva ein skal ha fokus på og kva som verkeleg betyr noko. 

Eg er veldig glad i dette og skulle kanskje hatt det på stoveveggen eller over senga. No heng det over pulten min, der eg sit og jobbar til dagleg. Når eg er rådvill og ikkje ser løysingar på dei mange utfordringane som stadig dukker opp er det godt å bli minna om akkurat dette. Difor skal det henge akkurat her. 

Volleyball for alle penga

Denne stilige og ganske så originale volleyballkaffien fekk eg av Brigt Roar i sommar! 

Då hadde ho fått seg fast jobb og greier... Det er jammen ikkje berre berre å gå inn i arbeidslivet, men det er heller ikkje så skummelt som eg hadde sett for meg.

I ei drøy veke har eg vore tilsett som utviklingskonsulent i region Nord i Volleyballforbundet. Stilig? Jobben har til no gått ut på å bli kjent med forbundet og regionen, stifte kontaktar og drive pr for seg sjølv som "tilgjengeleg for dei som måtte trenge hjelp knytt til volleyballaktivitet".

Det er ingen hemmelegheit at eg likar volleyball. I meir enn 10 år har eg opplevd utruleg masse moro med volleyball. Høydaren var Canadaturen med Nyborg vbk då eg gjekk på vidaregåande. Etter tre år i Bodø har eg opplevd ein litt annan volleyballkvardag enn på vestlandet og ikkje minst Canada. Her er det langt mellom klubbane og det er rett og slett veldig få som speler aktivt, blandt anna fordi avstandane er store og reising kostar pengar. Slik volleyball vert presentert mange stader er den heller ikkje mykje attraktiv.

I eitt år framover skal eg arbeide med å gjere forholda betre for volleyballinteresserte her nord. Målet er å sjå ei kraftig auke i antal aktive spelarar og eit kompetanseløft blandt instruktørar og trenarar. DET blir ei utfordring, men det er vel akkurat det som gjer jobben så spennande!

Eg kjem blandt anna til å reise mykje både her i Nordland, men og i Troms og Finnmark. Eg kjem til å få sjå mange nye plassar og møte mange nye menneske. Sjå ikkje bort i frå at det vil komme oppdateringar undervegs...

"Korleis går det?"

Dei siste to åra har vi spandert på oss ein liten ferie utpå hausten. Om halvanna veke set vi oss igjen på flyet, denne gong til Barcelona. Men før vi kjem så langt har vi sett oss som mål å ha ferdig album frå fjorårets tur til Lisboa. Så no sit eg altså og kikkar igjennom gamle bilde, mimrar og ler og kosar meg.

Bilete under er ein favoritt! Eg kan sjå lenge og ofte på dette.

I seg sjølv seier det ikkje så masse, men det tremg det heller ikkje. Eg likar det berre.

Morgenkaffe og hjertelige gratulasjoner

Starta dagen med ein god frukost i sofakroken, andakt på radionen og selvfølgelig ein tipp topp kaffe latté. Om ein time skal eg på jobb, Bok og Media Bodø, vaske golv, rydde litt i hyller, kikke på nye varer og forhåpentligvis selge gode bøker og kose meg.

Men før eg set meg på sykkelen eller eventuelt går til bussen (som forøvrig er gratis for alle studentar ein månad til), har ikkje bestemt meg heilt endog, vil eg sende nokre gratulasjonar ut på veven:

Daniel, vårt kjære fadderbarn og nevø blir eitt år i dag! Å som eg skulle ønske vi kunne vere der å feire med han! Får sjå om eg finn noko fint som kan sendast i posten i dag=) Og så må eg selvfølgelig og gratulere Jonny i Valnesfjorden med bursdagen óg. Han får garantert kake og masse teikningar frå jentene der!

Gratulerer med dagen!!

Aschehougs haustmøte

I kveld har eg vore på haustmøte på SAShotellet i Bodø. Aschehoug inviterte til middagsservering, kaffe og mange spanande bokpresentasjonar. Utruleg mange godbitar verd å sjå nærare på med tida! Personlege favorittar som no er høgt på mi eiga prioriteringsliste som eg vil nevne i farten er Orkanger av Johan Mjønes, Det lovede landet(pluss dei to foregåande i denne trilogien) av Toril Brekke og Morgen i Jenin av Susan Abulhawa. I tillegg skal eg sjekke ut forfattaren Arto Paasilina litt nærare. Det er masse spanande der ute! 

Ein høydare denne kvelden som både imponerte og overraska, var sjølvaste Jo Nesbø som plutseleg sto framfor den vesle forsamlinga og fortalte om si nyaste Doktor Proktorbok. For ein festleg type! God reklame vart det sjølvsagt og. Men fleire andre kjende og ukjende forfattar reiste seg også etter kvart for å fortelle om sine verk. Dette var ein stor kveld for ein liten betikkmedarbeidar. Fasinerande å tenke på kor mange utrulege hisotriar som skjuler seg mellom to permar!

Rosetreet vårt

Vi skriv september på kalendaren og skulebøkene har igjen fått førsteprioritet på leselista. Det er strålande sol frå blå himmel, men gradestokken bikkar likevel såvidt 12-talet. Kveldane er igjen mørke.

Stadig dukkar det opp fleire teikn på at sommaren er på hell. Men rosetreet utanfor stovevindauget står enno i full blomst og oppmuntrer til å bevarer eit lite snev av sommar i eit stadig meir hauststemt sinn.

Kan ein ønske seg finare utsikt frå sofakroken..?

(nei, men reine vindauge kan ein ønske seg)

Så kan ein plukke med seg små kvistar som kan lyse opp også innandørs=)

Men på ein sånn fin dag kan ein ikkje berre sitte inne. Det er på tide å pakke sekken og komme seg til fjells!

God helg!

Evas døtre

Louise forlet motvillig eit Tyskland som nærmar seg krig. Saman med sin mann startar ho eit nytt liv i Amerika. Louise ser aldri familien sin i Tyskland igjen og store prøvingar møter både henne og familien i det nye landet. Emma veks opp i trygge omgivnader, full av eventyrlyst og men med ein draum om å oppleve verda. Men livet tar ei uventa og brå vending som fyller henne med skuldkjensle. Ho vert fanga i ein utrygg heim, og må seinare oppdra vesle Grace åleine, langt frå sin eingen familie. Suzanne er nysgjerrig på å finne ut av dei gamle mysteria som mor og bestemor skjuler. Men kan denne skjulte fortida redde hennar eige skrantane ekteskap?

Dette er nok ei fasinerande og fin roman av Lynn Austin, ei bok som er svært vanskeleg å legge frå seg... 

(Sjå også Damer i dongeri)

Kvardagsfest

Mandag er og blir mandag. Slik er det berre. Vanligvis er mandag hos oss ein vanlig dag der vi kjem heim, et middag og sløver litt på sofaen før ei eventuell treningsøkt utpå kvelden. Kvardag med andre ord.

Men kven seier at ikkje mandag piffast litt opp? 

Vi inviterte like godt gode vener på ettermiddagsvafler i går.

Med litt is til, svigermors multesyltetøy, kaffe og godt selskap vart det god stemning.

Dagens tips: gjer kvardagen til ein liten fest=)

Kaffekos

Sommaren er på hell og lange arbeidsdagar krev sitt av krefter. Då er det godt å ha ein mann å komme heim til som møter ein med ein varm klem og ferdig middagsmat.

  

Men i hus og heim må ein og arbeide litt til tider. I går var det ein kranglete frysar som måtte avisast, noko som ikkje var spesielt givande i seg sjølv. Men midt i is- og snøkaoset fann eg to skulebollar. Desse fekk vi av Anne Brit for lenge sidan. Det var nok meininga at dei skulle ligge litt avgløymt i frysaren sidan dei i går redda dagen. 

Mmmmm!

Og når supermannen laga nydeleg kaffe vart det skikkeleg kos i sofakroken.

Kven kan vel motstå ein nydeleg hjertelatte?